Мой Бог

Автор: Клавдия Семеновна


Мой Бог не з рэлігій – іх шмат! - не з пустых забабонаў,

Што смачна паснедаць – амаль той жа грэх, што й забіць.

Мой Бог ад мяне не чакае малітваў-паклонаў,

Ён хоча, каб я навучылася шчыра любіць.



Любіць – разумець, што жыццё – найвялікшае шчасце,

Любіць – быць удзячнай за кожны паветра глыток.

А тую любоў – не купіць, не пазычыць, не ўкрасці,

У сэрцы сваім адшукаць яе чысты выток.



Да Бога прыйсці праз пасты і малітвы? Ці трэба?

А можа, праз нешта другое? Праз радасць жыцця?

Праз песню, праз слова, што з сэрца ўзлятае да неба,

Я ж, ласкаю Божай, Зямлі і Прыроды дзіця.



Мой Бог пасылае мне боль і пакуты? Даць веры

Паклёпу такому? Навошта ты так, чалавек?

Ці ж Ён мяне вучыць – ілбом у закрытыя дзверы?

Сама. І баліць. Богу – дзякуй, што боль – не навек.



Мой Бог не рабою стварыў мяне. Вольнай, крылатай

Душой надзяліў, і з яе мая песня гучыць.

Даў розум, каб праўду пазнаць. Дык чаму вінаватай

За грэх (?!) нараджэння сябе я павінна лічыць?



Я Богу дачка. Я ж – па вобразу... Бога баяцца?

Таго, хто – Любоў, і таго, хто – Дабро? Дзівакі...

Мой Бог мяне любіць. І я не хачу сумнявацца.

Мой Бог мяне ў Цемру не ўкіне. Мой Бог не такі.