Я хочу ул цца цябе струменям...

Автор: Ирина Дарьина


* * *



Я хочу уліцца ў цябе струменямі,

Працяўшы наскрозь, агарнуўшы наўкол.

Сустрэцца аднойчы ў прызначанай браме,

Крануўшы нясьмела мармуравы дол.



Я мушу адбіцца ў лесе праменьнем,

Нязгаданным неяк у тым гушчары,

Адмовіцца й адцурацца сумненьняў.

Калі ўжо пасьці, то дык да гары!..



Я крочу няўпэўнена, але наўмысна.

Ці побач надзея – сьляпы павадыр?

А памяць хавае пяшчотныя рысы...

Зацягвай хутчэй непазьбежны мой вір.

15.02.2001г.

Р.S. У гэтым нейкая недарэчнасьць –

Мая спрадвечная супярэчнасьць.