Сьветлай зорачкай...

Автор: Ирина Дарьина


* * *

1.

Сьветлай зорачкай,

імгненьнем шчырасьці,

Самотай-гораччу,

ды прагай літасьці

Намалюй сусьвет,

адчыні акно.

Горкі запавет –

прэч! Сьвяці адно...



2.

Нібы анел агарні мяне

тонкай пяшчотай,

Подыхам сьветлае мроі

акрэсьлі абрыс.

Я адгукнуся і лёс той

прыму з асалодай.

Больш не жадаю разбіцца,

сігаючы ўніз.



3.

Бывай!

Сустрэнемся з табою –

будзе май.

Бывай!

Кавалачак нябес

крылом птушыных зграй,

Адкуль праменьнем сонечным

гучыць твае: “Бывай!”

Я адхілю спакусы і адчай

і прывітаньнем можа

стане некалі:

“Бывай...”



4.

Неназоўная чысьціня,

Летуценнае й сьвятое,

Невымоўная назва ў днях,

Немагчыма сказаць пра тое.

16.01.2001г.