Дажджынка

Автор: Клавдия Семеновна


На бэзавай галінцы завісла кропелька дажджу.

Ой, ці ж гэта дажджынка?

Гэта ж кропелька радасці, вясны,

кропелька жыцця.

Святкуючы сустрэчу з новым днём,

купаецца ў зялёным водары

нецярплівых аксамітных пупышак,

радасна ўсміхаецца

чыстым блакітам веснавога неба.

То пырскне наўкол

буйнымі кроплямі жоўтагарачага сонца,

то ўспыхне каляровай вясёлкавай хітрынкай ,

то гарэзліва заіскрыцца

дробнымі зорачкамі цяпла.

На нейкую хвілінку,

нібы саромеючыся, затаілася

пад празрыстым покрывам халаднаватага ценю,

і зноў смяецца, пераліваецца,

вясёлая і шчаслівая.

Дзынь!.. – упала. І цудоўны маленькі сусвет -

не, ён не знік, не разбіўся –

глядзі, скаціўся, слізгануўшы,

па сінім пяшчотным пялёстку,

і ўжо спраўляе наваселле

ў гасцінна раскрытым званочку крокуса.